5 Հունիս, Ուր, Զ օր Հոգեգալստյան, Պահք

Գրքեր

Մինչ չափահաս դառնալը երեխաներին պետք է սահմանափակել

Որպեսզի երեխաները չսայթաքեն աշխարհի գայթակղիչ ու քաղցր բլրից, և հոգևոր ու բարոյական անկում չապրեն՝ նրանք որպես մեծագույն անհրաժեշտություն պետք է զգան մեծերի խորհուրդները՝ հատկապես պատանեկան բեկումնային տարիքում: Նրանք պետք է ընկալեն հնազանդության իմաստը: Պետք է հասկանան, որ ծնողներին հնազադվելու մեջ իրենց սեփական օգուտն է թաքնված. այնպես որ ուրախությամբ հնազանդվեն ու հոգևոր տարածության մեջ ազատ տեղաշարժվեն:

Երբևէ խորհե՞լ եք այն մասին, թե որքան սահմանափակ է փոքր երեխայի ազատությունը: Ինն ամիս նա փակված է մոր որովայնում: Նորածնին դնում են օրորոցի մեջ: Հինգ-վեց ամիս հետո նրան բարձր ցանցի ետևն են դնում: Հետո մի քիչ մեծացած երեխային թույլ չեն տալիս տանից միայնակ դուրս գալու, որպեսզի չվնասվի կամ աստիճաններից վայր չընկնի: Քանի որ, եթե երեխային ազատ թողնեն, ապա նա կընկնի ու կվնասվի:

Այդ ամենն անհրաժեշտ է երեխայի անվտանգության համար: Առաջին հայացքից թվում է, թե այդ բոլոր միջոցները երեխային զրկում են ազատությունից: Սակայն առանց այդ ամենի, իր կյանքի առաջին ակնթարթից ի վեր, նա մահանալու վտանգին կենթարկվեր: Բայց, երբ երեխաները փոքր են՝ չեն հասկանում, որ սահմանափակումների կարիք ունեն: Սակայն, երբ մեծանում են՝ էլի չեն հասկանում, որ այլ կարգի սահմանափակման անհրաժեշտություն կա և այդ պատճառով էլ ազատության են ձգտում: Սակայն ի՞նչ ազատություն է դա: Հաշմանդամ դառնալո՞ւ ազատություն: Երեխաները կործանվում են այդպիսի ազատությունից: Նրանք պետք է հասկանան, որ ճիշտ մարդ լինելու համար մինչև ուսումը չավարտեն, մինչև դիպլոմ չունենան, մինչև չափահաս չդառնան՝ սահմանափակումն անհրաժեշտ է: Որովհետև նույնիսկ մեկ անգամ խեղվելով՝ նրանք կործանվում են: Երեխաները որպես անհրաժեշտություն պետք է զգան սահմանափակումը, պետք է հասկանան, որ դա Աստծո օրհնությունն է: Նրանք պետք է շնորհակալ լինեն իրենց ծնողներին, որ սահմանափակում են իրենց: Նրանք պետք է իմանան, որ ծնողները սիրուց դրդված են դա անում: Ոչ մի հայր կամ մայր չեն սահմանափակել իրենց երեխային՝ չարությունից մղված, եթե նույնիսկ նրան շատ կոշտ են վերաբերվել: Եվ եթե ծնողներն իրենց երեխաների պտուտակները մի քիչ ավելի պինդ ձգեն, ապա դրա մեջ նույնպես մեծ սեր է թաքնված: Նրանք դա բարուց մղված են անում, որպեսզի երեխաներն ավելի հավաք, ձիգ լինեն ու վտանգների չենթարկվեն: Չէ որ այգեպանն էլ, երբ ծառ է տնկում, ապահովության համար կարող է այն մետաղալարով պահանջվածից ավելին ձգել և մի քիչ վնասել: Սակայն Բարեխնամ Աստված շուտով փակում է ծառի կեղևի վերքը: Իսկ, եթե Աստված ծառի վերքն է փակում, ապա որքա՜ն առավել է Նա հոգ տանում Իր արարածի՝ մարդու մասին: Մի՞թե Աստված չի բուժի այն փոքրիկ վերքը, որ երեխայի պտուտակները պինդ ձգելուց պատճառել են ծնողները:

Դրանից բացի, երեխաները պետք է խոսեն իրենց ծնողների հետ, պետք է կիսեն իրենց մտքերը: Ինչպես վանականը հոգևոր հայր ունի մենաստանում, ում հետ կիսում է իր մտքերը և նրանից օգնություն ստանում, այնպես էլ երեխան պետք է կիսվի իր ծնողների հետ: Ավելի ճիշտ է, եթե երեխան նախ իր մորը խոստովանի, այնուհետև խոստովանահոր մոտ գնա: Երբ երեխան վնասում է ոտքն, ու ծնողները նրա հետ միասին բժշկի են գնում և հարցնում, թե ինչ անեն, որպեսզի վնասված տեղը լավանա, այդպես էլ պետք է իմանան, թե իրենց երեխան ինչպիսի հոգևոր խնդիրներ ունի, որպեսզի օգնեն նրան: Եթե երեխան իր խնդիրների մասին միայն հոգևոր հորն է ասում, ապա ծնողներն ինչպե՞ս կարող են նրան օգնել: Չէ որ չգիտեն, թե ինչն է նրան անհանգստացնում:

 

Պաիսիոս Աթոսացու «Ընտանեկան Կյանք» գրքից

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Էմիլիա Ապիցարյանի

25.03.15
ԲաԺանորդագրվել
Ընթերցել նաև
Օրհնությամբ ՝ ԱՀԹ Առաջնորդական Փոխանորդ Տ․ Նավասարդ Արքեպիսկոպոս Կճոյանի
Կայքի պատասխանատու՝ Տեր Գրիգոր քահանա Գրիգորյան
Կայքի հովանավոր՝ Անդրանիկ Բաբոյան
Web page developer A. Grigoryan
Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են Զորավոր Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի 2014թ․