Գրքեր

Պատմություն պարզ մարդկային բարության մասին

Ես մայրիկիս միակ որդին էի: Նա ուշ էր ամուսնացել և բժիշկներն արգելել էին նրան ծննդաբերել: Բժիշկներին մայրիկը չլսեց, իր պատասխանատվությամբ ձգեց մինչև վեցերորդ ամիսը, և միայն հետո առաջին անգամ ներկայացավ կանացի կոնսուլտացիայի:

Ես ցանկալի երեխա էի: Տատիկս, պապիկս, հայրս և նույնիսկ խորթ քույրս ինձ համար հոգի էին տալիս, դե իսկ մայրս ուղղակի դողում էր իր միակ որդու վրա:

Մորս աշխատանքը շատ վաղ էր սկսվում և աշխատանքից առաջ նա ինձ պետք է մանկապարտեզ տաներ: Ժամանակին աշխատանքի հասնելու համար մայրս առաջին ավտոբուսներով և տրամվայներով էր երթևեկում, որոնք սովորաբար միևնույն վարորդներն էին վարում: Մենք մայրիկի հետ դուրս էինք գալիս տրամվայից, նա ինձ ուղեկցում էր մինչև մանկապարտեզի դարպասը, փոխանցում դաստիարակչուհուն, վազում էր կանգառ և սպասում հաջորդ տրամվային:

Մի քանի ուշացումից հետո աշխատավայրում նրան զգուշացրեցին, որ հաջորդ անգամ կհեռացնեն, իսկ քանի որ մենք բոլորի պես համեստ էինք ապրում և միայն հայրիկի աշխատավարձով չէինք կարող ապրել, ապա մայրս, սրտի ցավով, լուծումը գտավ՝ ինձ՝ երեքամյա փոքրիկիս մենակ իջեցնել կանգառում՝ հուսալով, որ տրամվայից ինքս կհասնեմ մանկապարտեզի դարպասի մոտ:

Առաջին անգամից ամեն ինչ ստացվեց, չնայած այդ վայրկյանները նրա կյանքի ամենաերկարն ու սարսափելին էին: Նա այս ու այն կողմ էր նետվում կիսադատարկ տրամվայի մեջ, որպեսզի տեսնի մտա՞ դարպասներից ներս, թե՞ դեռ սողում եմ՝ մուշտակով, շարֆով, գլխարկով ու վալենկաներով փաթաթված:

Որոշ ժամանակ անց մայրիկս հանկարծ նկատեց, որ տրամվայն սկսել է կանգառից շատ դանդաղ հեռանալ և արագություն հավաքել միայն այն ժամանակ, երբ ես արդեն դարպասից ներս եմ մտնում: Այդպես շարունակվեց երեք տարի, մինչ ես մանկապարտեզ էի գնում: Մայրս չէր կարող և չէր էլ փորձում բացատրություն գտնել նման տարօրինակ օրինաչափության համար: Կարևորը նրա սիրտը հանգիստ էր ինձ համար:

Ամեն ինչ պարզաբանվեց մի քանի տարի անց, երբ ես սկսեցի դպրոց գնալ: Մի օր մայրիկիս հետ նրա աշխատավայր էի գնում և հանկարծ վագոնավարուհին ձայն տվեց ինձ.

- Ողջո՜ւյն, փոքրի՛կ: Որքա՜ն ես մեծացել: Հիշո՞ւմ ես, թե մայրիկիդ հետ ինչպես էինք քեզ մանկապարտեզ ճանապարհում…

Շատ տարիներ են անցել, բայց ամեն անգամ այն կանգառի մոտով անցնելիս հիշում եմ կյանքիս այդ փոքրիկ դրվագը, և սիրտս ջերմանում է այն կնոջ բարությունից, ով ամեն օր, բացարձակապես անշահախնդրորեն փոքրիկ բարի գործ էր կատարում՝ մի փոքր ուշացնում էր ողջ տրամվայը՝ հանուն իրեն բոլորովին անծանոթ մարդու հանգստության:

 

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Էմիլիա Ապիցարյանի

 

26.01.18
ԲաԺանորդագրվել
Ընթերցել նաև
Օրհնությամբ ՝ ԱՀԹ Առաջնորդական Փոխանորդ Տ․ Նավասարդ Արքեպիսկոպոս Կճոյանի
Կայքի պատասխանատու՝ Տեր Գրիգոր քահանա Գրիգորյան
Կայքի հովանավոր՝ Անդրանիկ Բաբոյան
Web page developer A. Grigoryan
Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են Զորավոր Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի 2014թ․