3 Հունիս, Դշ, Դ օր Հոգեգալստյան, Պահք

Գրքեր

Շրջակա միջավայրի աղտոտումն ու կործանումը

Արևը նույնիսկ ձմռանն այնպես է այրում, ինչպես Սինայում, որովհետև մթնոլորտում նոր օզոնային անցքեր են բացվել: Եթե հյուսիսային քամի չի փչում, ապա անհնար է արևի տակ կանգնել:

- Հա՛յր, իսկ օզոնային շերտի հետ այդ խնդիրը ե՞րբ է լուծվելու:

- Մի փոքր համբերիր, մինչև գիտնականները հինգ կիլոգրամ ծեփամածուկ վերցնեն ու անցքը փակեն: Այո-այո, թող գնան ու օզոնային շերտի անցքերը փակեն… Տեսնեն, որ Աստված ամեն ինչ մեծագույն իմաստությամբ ու ներդաշնակությամբ է արարել և ասեն. «Ներողություն ենք խնդրում մեր փչացրածի համար»: Իսկ մթնոլորտում առաջացած այդ անցքի համար աղոթեցեք, որ փակվի: Տեսնո՞ւմ եք, «անոթներից» մեկն այնտեղ է բացվել (Հայտն. 15:7): Բույսերն ու ծառերը չորանում են: Սակայն Աստված կարող է ամեն ինչ կրկին կարգի բերել:

Իսկ տեսեք, թե ինչ խորամանկ են որոշ խաբեբաներ, որ փողեր են շորթում այն հարուստներից, որոնք չգիտեն, թե որտեղ ծախսել դրանք: «Մթնոլորտում օզոնային շերտը բացվել է,- ասում են նրանք,- Աշխարհը կործանվելու է: Ինչպե՞ս փրկել այն: Ահա՛, թե ինչպես. գիտությունը նախագծեր է մշակում խորը հորաններ կառուցելու և մարդկանց այնտեղ տեղափոխելու վերաբերյալ, որպեսզի պաշտպանվեն արևից»: Եվ երբ պարզվեց, որ «հողի տակ տեղափոխվելն» անհնարին է, սկսեցին ուրիշ բան ասել. «Լուսնի վրա շինարարություն կսկսվի, տներ, հյուրանոցներ, ռեստորաններ կկառուցվեն և մարդիկ կտեղափոխվեն այնտեղ: Խնդրում ենք ներդրումներ անել բոլոր նրանց, ովքեր կամենում են Լուսին տեղափոխվել»: Բայց, ի միջի այլոց, այդ ամենի մեջ ոչ մի կաթիլ ճշմարտություն չկա: Ի՞նչ շինարարության մասին է խոսքը, երբ մարդն ընդհանրապես ի վիճակի չէ այնտեղ ապրել: Դե լավ, ասենք մի երկու հոգի մտել են «պահածոյի տուփի» մեջ, թռել այնտեղ ու հետ վերադարձել: Բայց մարդիկ կան, որ հավատացել են այդ հեքիաթներին ու գումարներ են ներդնում:

- Հա՛յր, շատերն անհանգստանում են մթնոլորտ արտանետված ու արտադրական գազերի պատճառով:

- Որոշ գործարանների տնօրենների պետք է ստիպել, որ զտիչներ դնեն խողովակների վրա, որպեսզի արտադրական ծխից խեղդվող մարդիկ գոնե մի փոքր շունչ առնեն: Իրենց գործերը դասավորելու համար պառլամենտի պատգամավորներին կաշառք տալու փոխարեն, թող յուրաքանչյուր գործարանի տնօրեն մի փոքր ավելի գումար ծախսի և զտիչ կայան գնի: Նախկինում այդ ծուխն ու մանրէները չկային: Իսկ այժմ ամեն ինչ աղտոտել են ու դա առաջընթաց են համարում: Իսկ ո՞ւր է տանում այդպիսի առաջընթացը: Դա կործանում է մարդուն: Փողոց ես դուրս գալիս, իսկ օդը ծխով է լցված: Երբ տանն ես, բավական է լուսամուտը մի փոքր բացես, և փողոցի մուրը ներս է լցվում: Եվ այդ մուրը նույնիսկ ձեռքերդ լվանալուց չի անցնում, այսինքն անվնաս չէ: Վառարանի մուրն իր մեջ յուղեր չի պարունակում, այդ պատճառով էլ մի թեթև հազում ես և այն միանգամից դուրս է գալիս թոքերիցդ: Իսկ այդ տեխնիկական մուրը դուրս չի գալիս, լղոզվում, կպչում է թոքերին:

Բարձրահարկերում մարդիկ այնպես են իրար վրա դիզված, ինչպես ծովատառեխները տակառում: Մեկն իր ուղեգորգերն է պատշգամբում թափ տալիս և ողջ փոշին ներքևի հարևանի պատշգամբն է լցվում: Որքա՜ն են տանջվում ցածր հարկերում ապրողները: Վերին հարկերի ողջ աղբն ու փոշին դեպի նրանց է թռչում: Մարդն իր պատշգամբում լվացք է կախում կամ լուսամուտն է բացում, իսկ վերևից փոշի են թափ տալիս՝ առանց նրա մասին մտածելու: Հնում այդպիսի բարձրահարկերում Յենտի-Կուլեի (1) բանտերը կկառուցեին: Ուղղակի սարսափելի է: Ախր նախկինում տները բակեր ունեին, այնտեղ կենդանիներ էին արածում, կողքին այգի կար, որի ծառերին թռչունների երամներն էին հավաքվում…

- Հա՛յր, իսկ այժ մարդիկ նույնիսկ ծիծեռնակներ չեն տեսնում:

- Ծիծեռնակները հո չե՞ն խելագարվել, որ բարձրահարկեր թռչեն: Խե՞նթ են, ինչ է: Աստիճանաբար մարդիկ այլևս չեն էլ իմանա, թե ծիծեռնակն ինչ է: Ամերիկայում, համալսարաններից մեկում, մի բաժին կա, որ Հին և Նոր Կտակարանները պատմության տեսանկյունից է ուսումնասիրում: Եվ ահա, որպեսզի ուսանողները հասկանան, թե «ցորենն» ինչ է, նրանք ցորենի արտ են ստեղծել: Իսկ որպեսզի հասկանալի լինի, թե «հովիվը» և «ոչխարներն» ինչ են, նրանք ոչխարի մի փոքր հոտ և մահակով հովիվ են պահում: Ահա՛, թե ինչ է կատարվում համալսարանում:

Մարդիկ արդեն ողջ մթնոլորտն են աղտոտել: Դուրսը ձմեռ է, իսկ օդում աղբի գարշահոտությունն է կանգնած: Իսկ պատկերացնո՞ւմ ես, թե ամռանն ինչ է կատարվում: Եվ ինքնաթիռ էլ չեն ուղարկում, որ աղբի կույտերի վրա ինչ-որ ախտահանիչ լուծույթ շաղ տա: Բարեբախտաբար Աստված անուշահոտ ծաղիկներ է ստեղծել: Ծաղիկների այդ մեծ բազմազանությունը՝ փոքր ու մեծ, չեզոքացնում է աղբի հոտը: Իսկ ի՞նչ կլիներ, եթե ծաղիկների անուշահոտությունը չլիներ մթնոլորտում: Եթե որևէ տեղ լեշ է ընկած լինում, ապա գարշահոտությունը ողջ շրջակայքում տարածվում է: Տե՛ս, թե Աստված որքա՜ն է հոգ տանում մեր մասին: Եվ ի՜նչ դժվար կլիներ, եթե Աստված չհոգար: Եթե ծաղիկներն ու բույսերը չլինեին… Չէ՞ որ դրանց անուշ բույրն է ծածկում մեր գարշահոտությունը:

Մի անգամ մի աշխարհիկ մարդ եկավ իմ խուցն ու հարցրեց. «Լսի՛ր, այստեղ ի՞նչ ես անում: Ինչո՞վ ես զբաղված գիշեր ու ցերեկ»: Իսկ հենց այդ ժամանակ փոքր թփուտները ծաղկել էին և խցին հարող սարալանջն էլ լի էր դաշտային ծաղիկներով: Ամենուրեք անուշահոտություն էր: «Ես,- ասում եմ,- մեջք ուղղելու ժամանակ էլ չունեմ: Ողջ օրը ջրում ու խնամում եմ այս բոլոր ծաղիկներն ու բույսերը, որ տեսնում ես: Իսկ գիշերը տեսե՞լ ես, թե քանի կանթեղ է երկնքում վառվում: Փորձիր հասցնել այդ բոլորը վառել»: Նա սկսեց տարօրինակ հայացքով ինձ նայել, իսկ ես իմ բացատրությունն եմ շարունակում. «Ինչ է, մի՞թե չես տեսել, թե գիշերը երկնքում ինչպես են կանթեղները վառվում: Ահա՛ ես եմ դրանք վառում: Դե փորձիր հասցնել: Կարծում ես, հե՞շտ է այդքան կանթեղները ձեթով լցնել, պատրույգներն ուղղել…»: Խեղճը մի լավ շփոթվել էր այդ խոսքերից հետո:

Սրսկումներն էլ են թույն: Այդ սրսկումներից ոչ միայն վնասատուներն են սատկում, այլև՝ խեղճ թռչունները: Ծառերի հիվանդությունները բուժելու համար թունաքիմիկատներ են սրսկում դրանց, իսկ հետո մարդիկ են հիվանդանում: Ամեն ինչ թունավորում են: Մի՞թե ավելի խելամիտ չէր լինի ավելի քիչ քիմիկատներ օգտագործել, իսկ նեխած բույսերը հողի տակ թաղել՝ լավ պտուղները թաղելու փոխարեն, ինչպես հիմա են անում (որպեսզի դրանց գինը չիջնի): Մի՞թե թունաքիմիկատների այդ ողջ կույտն անվնաս է մարդու համար: Հատկապես փոքր երեխաների համար դա ուղղակի մահ է: Այդ պատճառով էլ երեխաներն արդեն հիվանդ են լույս աշխարհ գալիս: Մի գյուղատնտեսի ասացի. «Այս ի՞նչ է կատարվում: Միջատներին ոչնչացրեցիք, իսկ հիմա էլ մարդիկ են մահանում»: Ծաղիկները սրսկում են միջատներին վերացնելու համար, իսկ դրանից հետո մարդիկ հիվանդանում են: Իսկ հետո էլ ուրիշ թունաքիմիկատներ կարտադրեն, եղածներից ավելի ուժեղ, սակայն մենք դրանից ի՞նչ կշահենք:

Արդեն ապացուցված է, որ սրսկումներով վերացված միջատներից որոշները մյուսներին էին ուտում: Հիմա էլ այդ մյուսներից ազատվելու համար պիտի արհեստականորեն նրանցից աճեցնեք, որ առաջ ոչնչացրել ենք: Ինչպիսի՜ իմաստությամբ է Աստված ամեն ինչ ստեղծել: Այնտեղ, որտեղ ծղրիդներ կան՝ մոծակներ չեն լինում: Մի անգամ մի մարդ եկավ իմ խուց ու մի փոքրիկ սարք ցույց տվեց, որ ծղրիդի ձայնի պես ձայներ արձակելով՝ վանում էր մոծակներին: Իրենց երաժշտությամբ մեզ հաճույք պատճառող ծղրիդներին մարդիկ սպանում են, իսկ հետո ուզում են ինչ-որ սարքերով այն ձայներն արձակեն, ինչ Աստված էր ստեղծել: Ամեն ինչ ոչնչացրել են՝ և՛ ծղրիդներին և՛ տատրակներին… Նույնիսկ ագռավ տեսնելն է հազվադեպ երևույթ դարձել: Շուտով կսկսենք ագռավ որսալ ու վանդակի մեջ պահել:

Դուք էլ, սրսկում անելիս, ինչ-որ բան Աստծուն թողեք, որպեսզի Նա ձեզ օգնի: Ոչ մի սարսափելի բան չի պատահի, եթե որևէ տերևի վրա այդ քիմիկատը չընկնի: Այժմյան բոլոր տեխնիկական միջոցները մարդուն չեն օժանդակում իր հավատքի հարցում: Մի անգամ, երբ հյուր էի մի տեղ, լսեցի, թե մարդիկ ինչպես են ասում. «Նոր քիմիկա՞տ է հայտնվել այն վնասատուի դեմ: Իսկ որտե՞ղ: Արտասահմանո՞ւմ»: Եվ միանգամից սկսեցին զանգել, պատվիրել… Աստիճանաբար թե՛ աշխարհիկ մարդիկ և թե՛ վանականներն Աստծուն հետին պլան են մղում: Մարդիկ հոգևոր էվոլյուցիային առաջնային նշանակություն չեն տալիս, որպեսզի ամեն ինչ օրհնվի: Չարիքը կայանում է նրանում, որ նույնիսկ մենք՝ վանականներս, հոգևոր էվոլյուցիայի հարցում աշխարհիկ մարդկանցից առաջ չենք քայլում:

- Հա՛յր, բայց ձիթենու վնասատուն՝ դակոսն, իսկապես փչացնում է ձիթենիները:

- Համրիչով աղոթեք, որպեսզի դակոսը հեռանա: Վնասատուների դեմ միայն սրսկումներով մի՛ պայքարեք, Քրիստոսից էլ օգնություն խնդրեք: Բացի այդ, մենք ուզում ենք ամեն ինչ այնքան լավ անել, որքան աշխարհում է: Մոռանում ենք այն մասին, որ վանականները պետք է «այլ» աշխարհ ունենան: Պետք չէ ձգտել անել այն, ինչ աշխարհիկ մարդիկ են անում կամ նույնիսկ՝ ավելին: Իսկ Քրիստոսի մասին մոռացե՞լ եք: Ես կոչ չեմ անում ծառերն ամենևին չսրսկել, բայց ոմանք իսկական փորձարկումներ են կատարում այդ թունաքիմիկատներով: Եվ դիմակներ կրեք, երբ իսկապես ծառերը սրսկելու կարիք կա:

Ավելի լավ է մի քիչ որդնած պտուղ ուտել, քան (արտաքնապես գեղեցիկ, բայց) թույնով սրսկած: Մի՛ տարվեք սրսկումներով, կրճատե՛ք դրանց քանակը: Երկյուղածությամբ աղոթեցե՛ք, առաջին սաղմոսը կարդացե՛ք (2) և ծառերը սուրբ ջրով ցողե՛ք: Եթե ճիշտ ապրեք, ապա անձրև էլ կգա, թրթուրն էլ կոչնչանա (3): Աստված հոգ կտանի ձեր մասին, միայն պետք է առ Աստված երկյուղածություն ու վստահություն ունենալ:

 

1) Հնում Սալոնիկ քաղաքի պարիսպների մեջ գտնվող բանտեր:

2) Սուրբ Արսեն Կապադովկիացին առաջին սաղմոսն էր կարդում ծառ ու բույս տնկելիս, որպեսզի տնկածը բարի պտուղ բերի:

3) Արտասանվել է 1990թ. նոյեմբերի սաստիկ երաշտի ժամանակ: Նույն տարվա հունիսին մեծ քանակությամբ թրթուրներ կային Հունաստանի ողջ տարածքում:

 

 

 

Հայր Պաիսիոս Աթոսացու «Ցավով և սիրով՝ ժամանակակից մարդու մասին» գրքից

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Էմիլիա Ապիցարյանի

 

08.08.16
ԲաԺանորդագրվել
Ընթերցել նաև
Օրհնությամբ ՝ ԱՀԹ Առաջնորդական Փոխանորդ Տ․ Նավասարդ Արքեպիսկոպոս Կճոյանի
Կայքի պատասխանատու՝ Տեր Գրիգոր քահանա Գրիգորյան
Կայքի հովանավոր՝ Անդրանիկ Բաբոյան
Web page developer A. Grigoryan
Բոլոր իրավունքները պաշտպանված են Զորավոր Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի 2014թ․